Moederdag

Wij ware nog ’s ’ne keer over de Dungese dijkskes gedrùld um de vurjaorsbloei te bewondere en da waar arighèid! De mèijdorre en de vogelkèrs roeke zó lèkker en ’t fluitekruid jubelde rond de fietspad; ècht ’n schot in de roos… Tot we innins òn de wiele kwame. ‘Mótte hier toch zien’ greens onze Klaas, ‘ze hen ’t wir gelijk verballemond.’ We verschoete d’r grif af; alle umgeevend hout waar tot de grond toe gekapt. ‘Wie is hier nou vur verantwoordelijk?’ vroeg ik m’n èigen af. ‘’t Is in alle geval wir iemes die gin verstand van vogels hi,’ riep d’n onze. ‘De ijsveugelkes han vanùit de heg zón mooi ònvliegplòtskes um nor vis te duike! Die prachtige beesjes zulde hier dus nie mer zien.’ ’t Waar unne lilleken domper op onze glorietocht. Toen we thuis ware, begos ’t mee te reegene en da heeget d’n hillen dag vort gedaon. ‘Ammòl traone um de vernieling,’ docht ik. En nou is’t ’nen dag lòtter zó vies en kaauw da’k m’ne winterjas wir vur d’n dag gehòld heb.
Onze Klaas din toch op z’n fiets nor d’n dokter. Buienradar ha vurspèld da’t dreug zó bleijve, mar d’n onze kwaamp sjegrennig en zèiknat thuis.
Gelukkig hen we ’n por fistdaag aachter de rug wor we bleij van wiere. Onze vriend Rinus in Aaste wier zestig en hij en z’n vrouwke Doris vierde da mi zón neegentig man. Ze han de ‘catering’ van d’n Balkumse Culinairen Duuzendpoot laote komme en die kos ’r wa van! Wa’n verwennereij…, ’t lèkkerste van ’t lèkkerste kriege we veurgezet. Alle lof vur de durskes van Steenbèrge! En d’n dag daorop moesse we nor Uje bé Hanse en Rieke komme smikkele. Diejen Hans kókt azzof ie ’n veijf stèrre restaurant hi! We ware d’r al um vier uure en we tùimelde pas rond elve nor buite. Daor kan onze Klaas gerust in de leer gaon, mèin ik, mar as ik da zeg, heur ik allennig mar da diejen Hans de mèrt nie zó mót bedèrve. D’n onzen is heel goewd in ’t opeete, zi-t-ie en ge kunt alles nie hebbe…
Sondes waar ’t bevrijdingsdag mar ok d’n uurste zondag in mèij en dan mótte wij nor de Sint Jan um de Zuute Moeder te bezuuke en mi ’n por karskes te gòn vereere. Zónne kwak volk as vruuger ziede daor nie mer, mar ’t waar nog arig bezet mi grijs en kaol kùpkes. De plebaan prikte toepasselijk over d’n in d’n orlog dur de Duitsers doodgeschote kappelaon Koopmans.
Buite liepe d’r honderde jong gaste, ammòl op weg nor ’t bierfestival op de Parade of nor ’t bevrijdingsfestival òn de Pettelaar. Die jong snuiters ziede, zund zat, nie mer in de kerk. Ik plaogde d’n uitbater van de Sylva: ‘gé wordt hier schatrijk mi al da vollek.’ ‘Himmòl nie,’ bromde-n-ie, ‘ik heb vijfhonderd sjekladebolle ingeslage en ik raak ’r mi dees kaauw weer mar ’n goei honderd kwet.’
’t Wier vur ons wel heel gezellig. We han ’n mooi plèkske òn de raom en d’r kwame nog ’n por aauw kleega’s van onze Klaas bé zitte en ’n por vriende die we firteg jaor geleejen al op de beevert in de mèijmònd hebbe leere kenne. Alle jorre zien we ze trug en da duu alt deugd!
Zondag is ’t moederdag en dan gòn wèllie wir gewoon nor de Zuute Moeder en vatte daornao wir unnen Bossen bol, ok al is die dan misschien nie al te vèrs mir…
Wij bleijven alle zondaag in mèij op beevert gaon, as we kunne, vanweeges Moederdag.

Foto's:


0

Geef een reactie