Ja heet ja

Ik plèk òlling en dreijf bekant m’ne stoel ùit, umda’k krèk van D’n Bosch gefietst kom. Onze Klaas zin: ‘As we vruug gòn, zen we vur de grótste hèt binne.’ Da mag dan zoo zen, mar eigelek han we toch beeter thuis kunne bleijve. Bé ons in d’n hèrd kunde’t nog keere, mar wijer valde um van de tropiese tèmperatuur. Te middeg doen we nog efkes nor Rósmòlle, nor Annies, de vrouw van de overleeje bruur van onze Klaas. Bé heur kunde onder ’t afdak zitte en daor zal ’t wel ùit te haauwe zen. Wij bleijve toch nog veul tusse de wiele op onzen aauwen dag. Te zondeg dinne we nor de Blaowe Sluis op Gewaande. Lèkker langs ’t Maximaknaal. Daor kunde oew hartje ophaole òn die prachtige wilde blomme. Da neij Mariannepad lót ons grif geniete van de natuur, de zon en de wolke. Onze Klaas makt ’r somteds foto’s van, mar klaagt da z’n opnames noit kunne tippe òn de werkelekhèid. Bé de Blaow Sluis zitte op een van de alderschónste terrasse van hil ons umgeeving. Prachtig zicht op de Maos wor alterhande bótjes vurbé gevaore komme en wor ok wir volop gepoelied wordt tusse de kribbe. Wij vatte daor ’n twaalfuurtje. Dan kunne we d’r wir ’n weijl teege. We nimme ieder ’n boek mee, bestelle nog ’n drènkske en geniete mi volle teuge. Lót de boere mar dorse.
Trug doen we òn dizze kant van de knaal umda ge daor veul minder fietsers en nog meer vogels en blomme kunt teegekomme. Umda we ’t zó getroffe han, dinne we ònsluitend en afsluitend ok nog efkes langs de Poeling um bé Keesjes ’n ijsje te versnoepe. We kriege d’r warèmpel ok nog beschuit mi muisjes bé, want Kees waar krèk vur d’n dorde keer opa geworre. Nova waar geborre en alles waar goewd. Wa is’t fijn as ’t minse goewd gò!
Te mòndeg waar ’t vur ons gin Uje mèrt, want ’t waar daor kermis en dan vergòdde zó van de hèrrie da ge mekare amper kunt verstaon. Tien ha dùrrum ons gruupke bé hum thuis verzocht en da waar ’n prachtoplossing. We zate lèkker aachter in z’nen hof tusse de blomme en daor han we aauwverwets veul schik. We kriegen ’t over ons doopname. Teegesworrig wordt ’r nie veul mir gedópt en as daor nog sprake van is, kreijge die klèin van die arige name die niks mer mi de familie te maken hebbe. Zund is da. In onzen ted blieve ons veuraauwers vortleeve in de name van de naokommelinge. We han veul schik toen Tien vertelde da hij ’n bruur ha die as dorde vurnaam ‘Napoleon’ ha gekreege. Hoe z’n aauwlùi op da idee ware gekomme, wies Tien nie, mar wel da hulliejen èrme Frans ’t z’n hil leeve hi mótte heure.
Mart vertelde da ze veijf jaor lang elken dag nor ’t graf van heure mins waar gegaon en da ze da nou nog twee kirres per week din. Ze vertelde da heure bezundere mins alt op d’n twidden dag van de vekansie al heimwee ha. Of ze nou in Duitsland, Oosterijk of Bèls zate, heuren echtgenoot wó mee wir nor huis. Hij beloofde de keijnder van alles as ze mar zonder greijnzes mee trug wón.
En dan d’n tour hé! Wij keijken alle daag en geniete van ons hardfietsers in de hèt. As onze Klaas en ikke dèrtig kielemeeter op onzen e-bike hebbe gezeete, beginne we ons kont al te vuule en muug te worre… Mar we zen bleij da we op onzen aauwer nog volop fietse kunne…

Foto's:


0