Licht òn d’n horizon

D’r mag gelèijelijk òn gelukkig al wa meer. As de minse d’r èige mar òn de reegels haauwe. De kaffeekes en eettèntjes meuge dalijk wir ope, mar dur de afstandsbepèrking zulle d’r mar dèrtig minse binne meuge. Da zal nog ’n hil gedonder zen um da ammòl te reegele, mar toch geef ’t hoop. Stillekesòn krùipe we wir nor ’n bietje normale toestande. Wij hen èiges eigelijk nie zónne laast van hil da corona gedoe. ’t Is wel nèt of de daag nou nog vlugger gòn as vur de pandemie. Arig woord wánne; ‘pandemie’. Wij kende vruuger alleen mar ‘de zwarte Mie’ bé’t kaarte. Mar onze Klaas en ikke hen zovvel plezierige dinger um haande da de daag vliege. Ik zé druk doende alle blommen ùit onzen hof te schildere; ’n schón beezighèid. Ge kekt mi veul meer òndacht nor de bluumkes, nor kroon- en kelkblaojkes, meeldreuj, stillekes en blaojkes. Van dichtbeij ziede zoveul variasie.
Ons schonzuster Annie zal al gaauwèchtig nor ’n appartement in d’n Annneborch gaon. Ik ben daor al oit geweest en weet da ’t heel luukse en rùim ònleunwónninge zen. Ze krieg de kans en hi mee durgebeete. Heur huis is krèk as da van ons; propvol mi alterand grèij da’t wel ’s ‘muzeum’ genoemd wier. ’t Zal dus hil wa inhebbe um ùit te make wa d’r nog mee kan. Op hooge leefted komde d’r in inne keer vur te staon en dan val ’t nie mee um afscheid te nimme.
Taamiddeg fietste we nog efkes nor Tiene en Ante. Vandaorùit zen we mi onzen viere nor Nico’s en Fenna’s gedaon, want die moese wel zónne schónnen hof hebbe… Da waar ok zoo; ’t liek wel ’n landgoewd! En da huis da ze èiges opgeknapt hebbe! Zó smaakvol en schón in alle opzichte. We hen d’r de zake bewonderd en fijn gebuurt.
Mar die minse zulle strakke wel verschiete van onzen hof. Hier is’t ’n raow rewòzzie, mar da zùrgt ’r wel vur da de vogels, vlinders en ikhorres d’r d’n aard hebbe. En wèllie veijne da schónder as ’n opgerùimd tuinpad. Wij hen respèkt vur minse mi inzicht en innerzjie. Mar da is vur ons nie weggeleed. (Onze Klaas mènt wel dattie goei pèrsoneel hi.)
In onzen hof sti momenteel veul grèij op apegape. ’t Is kùrkdreug en we kunnen ’t wòtter nie òngeslèpt kreijge. We leeve mi de boere mee.
Hier zit unne malder z’n èigen ùit te slove; ’n genot um te heure. Wijer hurde de vinke en de meesjes druk doende in de struike en de bumkes rontelum.
D’n onze is hier aachter efkes èijer haole, van die lèkker vorse. Strakken op de spinazie hurt ’r ’n èijke bé. Dees zen scharrelèijer mi donkergeelen dooier en ’t wit zó bros; daor kan niks teegenop. Die èijer koste zeuventien cènte. Ge snapt nie da de henne ze vur da gèld kunne legge, wánne. Èijer zen alt wonderlijk goeiekoop gebleeve…
Tien ha trouws wir unnen hoop moppen opgespaord, veul aauw, mar allee, ’t lult toch lèkker. Sens die coronazooi zien we mekare te wèinig en ge kunt mèrke dattie z’ne kwats al ’n weijl nie kwet hi gekunne. Tien hi alt goei zin en Ant ok en da is ’n heel goei èigeschap. En as d’n onze op de fiets d’r op uit kan, glorieert meneer as ginnen andere. Onze fietstocht waar dus goewd besteed; we hen bèij wir schik gehad dur d’n bloeiende natuur onderweeges. We misse de kaffeekes en terrasse, mar as wij dur de zon kunne drùlle zen we da mee vergeete.

Foto's:


0

Geef een reactie