Gemengd gevuul

Sòtteres ware we verzocht op ’n fisje in Uje. Daor vierde Nell, ’n vriendin van ons, heuren tachentigste verjeurdag. D’re mins makte alted liedjes vur zón spissjaal geleegenheedes en dùrrum ha onze Klaas ok mar ’s z’n best gedaon um iets trug te doen. Ik ha èiges mee geschreeve en ik maag zegge da’t goewd besteed waar òn de jubilarès. Toen menne mins ’t mi bravoer vertolkte, zong zij en al de gaste ’t refreintje mee ùit volle borst.

Sondus moege we bij Ante en Tiene komme goermette. ’t Weer waar lang nie zó mooi as ze beloofd han en dùrrum gonge we mar mi d’n auto. We zaten in d’n hof en da kos mar krèk qua tèmperatuur. D’r kwaamp alterand lèkker grèij op de ollieplaot vur ons op toffel. Ant ha d’r èige wir ùitgesloofd mi kaauw schottel, salades en sausjes en we han buurt zat, want ok Nico en Fenna ware mee òngeschove. Gelukkig ha Tien ’n parasol opgezet, want ’t begos innins nog te reegenen ok nog. We han ’t volgehaauwe, mar toen onze Klaas thuiskwaamp, hattie gaauw de verwarming umhog gezet um wir op tèmperatuur te komme.

Smòndus in de suupermèrt waar ’n mèidje de orchideeje wòtter òn ’t geeve. ’n Aauw mènneke vroeg heur: ‘doede gij da alledaag?’ ‘Ooh nee, die kreijge mar inne keer in de twee weeke ’n bietje nattighèid!’ waar de reaksie. ‘Och jikkes, dan he’k da alt verkeerd gedaon,’zin ’t mènneke, ‘ik heb alt gedocht da die nèt zóveul dorst han as ikke.’

Toen we thuiskwame zage we onzen buurman liggend mi groote platte steen in de weer op z’nen inrit. ‘Oo, bende ’n èige landingsbaon òn ’t maken André?’ vroeg onze Klaas plaogerig. ’t Waar unne pad vur z’ne rollator, want dieje grind liep te lastig. D’n onze moes toegeeve da ’t wir ’n knap stukske wèrk waar. ‘Ons hundje veijn ’t ok fijn,’ zin André en of ’t da wó bewijze kwaamp Jetje mee òngekwispeld op de neije gladde pad.

Afgeloope woenzeg ware we wir ’s op de fiets nor Nuland geweest um Nellies, onze Klaas z’n oudste zusje, op te zuuke op Sint Jozefoord. Ze is nor de verzùrging gegaon umda ze parkinson hi en da’s ’n lillijke ziekte, mar ze houdt d’r èige kranig. ’t Waar gezellig um mi heur over vruuger te buurte. Ze moes nog stuiten over ’n ceedeeke van d’n onze da ze bij heur dochter geheurd ha. ‘Dik vur mekare’ hiette-n-’t. Onze Klaas vertelde mee ’n por mùpkes en we han volop schik. Toen we afscheid name, zwaaide ze ons vrolijk ùit en riep: ‘houdoe en tot de volgende keer.’ Wij waren ok zeeker geteijd heur wir op te komme zuuke, mar dieje volgende keer zal d’r noit mer zen. Saanderdaags bèlde Gerrie, ons aander Nulands zusje.

Ze ha kaoi nieuws: Nellie laag dood op bed! Onze Klaas waar d’r kaol van overstuur en kos ’t nie geleuve. We vonnen ’t zó gruuwelijk zund, want Nellie waar zón goei meid en begos nèt ’n bietje d’n aard te kreijge in heur neij umstandigheede. Wel fijn da wij d’r op heure leste leevesdag nog ware…
We kriegen ’t veurval mi Nellies nie ùit onze kop. Um ons gedachtes te verzette, begosse we over ’t fruit in èigen hof. Nò de kèrse, bizzeme, kroesels, vijge, prùimbizzeme, prùimen en pirre, komme nou de appels, drùive en note. D’r moete netten overheen, want de vogels jatten ’t gelijk vur oew neus weg, as ze de kans kreijge. Wa de slèkke vernielen òn ons blomme, duu ’t vliegend geboefte òn ons vruchte.

Foto's:


0