Gezellig

’n Belangrijk kèimerke in ons huis is ons pleeke. As ge daor bij stil stòt, besèfte pas hoeveul ted da ge daor durbrengt. Wèllie as vrouwvolk zittende en ’t maansvolk zittend of stònd. Dùrrum heb ik da plòtske bij ons knus probeere te make. Ons huis is van vlak nò d’n orlog en wij hebben alles zóveul meugelijk gelaote zoowas ’t alted waar. Onze vòdder heeget èiges gebouwd en daormi vakmanschap geleeverd en bewondering verdiend.
Teegesworrig breeke de jonglùi mee alles d’rùit en vur ’t schóns van vruuger hen ze gin oog. Da moet mee wijke en gi de stort op. Nou, onze Klaas en ikke hen daor gruuwelijk de schùrft òn en dùrrum hen wij nog ’n ‘hùiske’ wor de dùbbelhard gebakke teegelkes van tien bij tien op de vloer in wolkèchtig geel alterande fanteziefiguurkes laote zien: hondekùpkes, poezesnuutjes, Beethoven, vrouwkes mi groote ooge en mèidjes mi schón kumkes op de kaast. Ik zie d’r vanalles in en da is arighèid. Op de deur hengt unne poster van onze Klaas, Annelieke Merx, Henk Verhagen en men. Toen traaje wèllie, ammòl in zwart-rood, op in ons kèrstveurstelling in Nisseroi. Groot suukses al zeg ik ’t zèlf. Da affiesje bekijk ik mi plezier.
Op de muur teegenover d’n bril ziede firteg foto’s. Ons jong en de klèinkijnder zen daor natuurlijk te zien, de aauwlùi van wirskante en alle bruurs en zusters. Daor zen d’r al veul van dood. Zund zat. We bleijve ze hard misse. D’r is ok ’n foto bij van 45 jaor geleeje, toen we wir ’s in Gemùnd in d’n Duitsen Eiffel ware. Ik heb ’n èigesgemakt pèkske òn van tijgerstof. Vurgende week he’k ’t nog ’s òngedaon en iedereen docht dè’t kèijnijt waar. ’t Paaste nog; wel ’n bietje òn de lange kant umda’k steeds klèinder wor.
Òn de linkse kant hengt de neijen Brabantse Spreukekalènder. Die stelt m’ne mins al 34 jaor same; de leste jorre hèlpt onze Jos. Dieje kalènder is b’ons nie mer weg te denke. ’t Hil jaor dur komme daor van wijd en zijd dinger vur binne. Somteds nog wel van Brabanders in Ammirrika, Nieuw Zeeland en Kannida! Vurral veul laacheswèrk; wij hen wir ’n òlling jaor tedzat op de plee! ’t Is alledaag arighèid um te leeze wa daor te leeze sti. Van de week ston daor ’n teekening van men in bij de spreuk: ‘Alle vrouwe zen krèk inder as ze dur de schelft zakke’. Mar goewd da’k die illustrasie gemakt heb, want ons klèindochter van twintwentig begreep de spreuk uurst nie. Rond de kalènder he’k wa fanmail opgeplèkt. D’r is nog ’n briefke bij van Cor Verhoeven. Ik heb ‘r ok ’n citaat van Arnon Grunberg opgehange: ‘God is ’n mode-ontwerper. De mens bestaat om iets moois aan te trekken en daarmee over straat te gaan.’ Krèk in ’t sneeke, want da doe’k al jorre!
Aachter de pot hengt ’n schildereij van lisse da’k in 1979 gemakt heb en ’n schon foto worrin ik op Halder in ’n vèld vol klaprooze stò. Daorbove he’k nog drie huudjes gehange die we oit ùit Indieje hen meegebrocht. Zoo ziede: b’ons is ’t gemak ’n gezellig huukske, wor ge oew èige nie verveelt en wor ge bij ’t losse de geest mee impesant kunt oplaoie.
Onze Jos en Judith ware hier in’t weekend mi de femilie op d’n brunsj. Dus we moegen aauwverwets in de burries. We hen da jorre gedaon op woensdaag, mar we zen ’t vort ontwend mi al da coronagedoe, mar we dinnen ’t wir gèire en ’t waar kèijplezierig!

Foto's:


0